Vorig jaar werd ik 50 en ik voelde toen al dat mijn 51e levensjaar bijzonder zou worden. Er borrelde iets, al wist ik nog niet precies wat. Rond die tijd kwam er een bericht van Isabella Timmers voorbij: Laat je boek verschijnen.

Dat trok mijn aandacht. Ik had tenslotte al heel wat teksten geschreven voor een boek met als titel Van Hollandse boerendochter tot Taoïstisch Priesteres, met als ondertitel Wat is het verschil!

Dus ging ik eens kijken wat Isabella aanbood. Een schrijftraject van vier maanden om dat wat je al zo lang aan de wereld wilt vertellen, eindelijk op papier te zetten en te delen. Geen smoesjes meer van geen tijd, niet weten hoe het moet of wat dan ook. Gewoon gaan doen!

Dat sprak me aan en in februari 2026 gingen we met een groep vrouwen van start. Een fijne groep waarin iedereen haar eigen verhaal wilde schrijven. En uiteraard, Isabella zou Isabella niet zijn als we niet begonnen met een ritueel en meditatie. Niet zomaar beginnen met schrijven, eerst eens voelen wat er eigenlijk geschreven wil worden.

En daar werd ineens een kinderboek zichtbaar. Ik was verbaasd, verwonderd en dacht echt: IK???? Een kinderboek???

Maar hoe meer ik erbij voelde, hoe meer ik begon te herkennen en te herinneren: ja, dit was wat ik te doen had.

Al vanaf het moment dat ik het taoïsme begon over te dragen, vertel en deel ik deze eeuwenoude wijsheid zoveel mogelijk in gewone, begrijpelijke taal. En vanaf het begin vraag ik me af: hoe kunnen we ervoor zorgen dat we deze wijsheid bij ons blijven houden? Want we hebben het allemaal al in ons. Het is niet zozeer een kwestie van iets nieuws leren, maar van ons weer herinneren wat we eigenlijk al weten en kunnen ervaren. Als kind raken we daar vaak steeds verder van verwijderd. De een wat meer dan de ander.

Dus eigenlijk was het helemaal niet zo vreemd dat ik een kinderboek ging schrijven. En jeetje, tijdens onze eerste schrijfweek schreef ik het hele verhaal in één keer!

Maar net zoals bij het bouwen van een huis: de ruwbouw staat vaak vrij snel. Je weet hoe het eruit moet komen te zien. En dan begint de afwerking. Nou, wat een proces was dat!

En dan moesten er natuurlijk ook nog tekeningen komen. Want vanaf het begin voelde ik dat de illustraties een wezenlijk onderdeel van het boek zouden zijn. Het verhaal kon voor mijn gevoel alleen verder ontstaan in samenwerking met iemand die de tekeningen zou maken.

Ik begon rond te kijken, sprak mensen, kreeg tips en voelde wat wel en niet bij me paste. Tot ik op een gegeven moment merkte: Annemarie, je bent alweer veel te veel aan het doen. Een beetje meer achteroverleunen mag ook wel. Wu Wei, voor degenen die een beetje bekend zijn met de Tao!

Ik weet nog steeds niet precies hoe of waarom, maar ineens dacht ik aan Monique Neven-Stillebroer. Onze wegen kruisen elkaar al sinds 2007. Destijds hielp zij mij met mijn website en teksten voor mijn toenmalige bedrijf Inessensa. Dus ik nam contact met haar op. En wat bleek? Ze had zich net ingeschreven voor een cursus illustreren, speciaal gericht op kinderboeken!

De samenwerking met Monique was en is ontzettend fijn. Soms hebben we bijna geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. Hoe vaak we niet tegen elkaar hebben gezegd: 'Dat dacht ik al!' of 'Ja, dat wist ik wel!'

Het was bijzonder om samen het verhaal steeds meer tot leven te zien komen. Want de tekeningen zijn zoveel meer dan alleen plaatjes bij de tekst. Er zit symboliek in die je kunt zien en ervaren. Juist dat maakt ze zo belangrijk voor dit boek.

Monique stelde me ook vragen die me opnieuw aan het denken zetten. Waar komt deze wijsheid eigenlijk vandaan? Hoe oud is ze? En wat weten we werkelijk over de symbolen en de betekenis ervan?

En ja, dan gaat bij mij de onderzoeksstand aan!

Ik begon weer te lezen, oude boeken op te zoeken en ook AI te gebruiken om met gerichte vragen nieuwe bronnen te ontdekken. Want als ik iets vertel, wil ik wel dat het klopt. Tegelijkertijd ontdekte ik opnieuw hoe lastig dat soms is. Er zijn zoveel boeken geschreven, zoveel leraren en zoveel verschillende interpretaties van de Tao.

En weet je waar ik uiteindelijk weer bij uitkwam? Dat niemand precies kan vertellen wat de Tao voor een ander is. De Tao wordt vaak vertaald als 'de Weg'. En ieder mens heeft daarin zijn eigen weg te gaan.

Je kunt er ontzettend veel over lezen, leren en ervaren. Je kunt leraren ontmoeten, trainingen volgen en je verdiepen in eeuwenoude wijsheid. Maar uiteindelijk gaat het erom wat jij zelf vanbinnen ervaart. Kun jij je herinneren wat er allemaal in jou aanwezig is? Kun jij voelen wat voor jou klopt? Kun jij vanuit jezelf leven en van daaruit bewegen in de wereld om je heen?

En natuurlijk hebben we die buitenwereld nodig. We leven tenslotte samen met andere mensen. We leren van elkaar, hebben elkaar nodig en worden voortdurend beïnvloed door wat er om ons heen gebeurt.

Maar ik herken ook hoe gemakkelijk we de antwoorden buiten onszelf gaan zoeken. Hoe we al jong leren wat hoort, wat verstandig is, hoe we ons moeten gedragen en wat anderen van ons verwachten. En begrijp me goed, daar is op zichzelf niets mis mee. We hebben nu eenmaal met elkaar te leven.

Maar wat gebeurt er met alles wat we vanbinnen ervaren? Met onze gedachten, gevoelens, emoties, dromen, fantasieën, inzichten en onze eigen verbeelding? Hoeveel ruimte geven we daaraan? En hoeveel ruimte geven we kinderen om dat allemaal op hun eigen manier te ervaren?

We willen als volwassenen graag dat kinderen zich fijn voelen. We willen ze beschermen, uitleg geven en oplossingen aandragen. Heel begrijpelijk. Maar hebben kinderen altijd een antwoord of oplossing van ons nodig?

Wat als we kinderen laten ervaren dat ze een eigen binnenwereld hebben? Dat alles wat ze daar waarnemen er mag zijn, zonder dat wij er meteen woorden, betekenissen of verklaringen aan geven. Dat ze hun eigen manier mogen ontdekken om daarmee om te gaan.

En wat als wij als volwassenen niet steeds hoeven in te vullen wat iets betekent? Want ook wij kijken vanuit onze eigen ervaringen, overtuigingen en alles wat we in ons leven hebben geleerd.

En wat laten we kinderen eigenlijk zien in hoe we zelf leven? We kunnen ze van alles vertellen, maar kinderen kijken ook naar hoe wij omgaan met onszelf, met anderen en met wat er in ons leven gebeurt. Hoe kunnen we kinderen uitnodigen om verbonden te blijven met zichzelf, als we die verbinding als volwassenen zelf zo gemakkelijk verliezen?

Ik vraag me weleens af hoe het zou zijn als we als kind verbonden blijven met alles wat er vanbinnen aanwezig is. Als we leren dat we daar zelf naar kunnen luisteren, zonder steeds afhankelijk te worden van wat de buitenwereld ervan vindt. Zou dat verschil maken in hoe we later met onszelf, met anderen en met de wereld omgaan?

Dat is een vraag die me al heel lang bezighoudt.

En daarmee kwam ik weer terug bij de tekeningen en de symboliek in het boek. Bij alles wat er in ons aanwezig is en wat we misschien niet altijd met woorden kunnen uitleggen. Die oude wijsheid en symboliek kent vele interpretaties. Ik heb niet de enige juiste uitleg, en dat wil ik ook helemaal niet.

Wat ik wel wil, is kinderen uitnodigen om hun eigen schatten te ontdekken. Om alles wat ze in zichzelf waarnemen op hun eigen manier te ervaren, zonder dat daar meteen woorden of betekenissen aan gegeven hoeven te worden. Om verbonden te blijven met hun eigen binnenwereld.

Want ik geloof dat alle antwoorden van het leven in jezelf aanwezig zijn. Dat betekent niet dat je alles alleen hoeft te doen of dat je altijd meteen een antwoord hebt. Je mag leren, vragen stellen, hulp ontvangen en ontdekken wat voor jou werkt. Maar je hoeft jezelf daarin niet kwijt te raken.

En zo is Jouw Schatten uiteindelijk geworden wat het nu is. Een boek dat ik helemaal niet van plan was te schrijven. Dat begon met een meditatie, in één week op papier stond en vervolgens negen maanden de tijd kreeg om verder te groeien en zich te ontwikkelen.

En hoe bijzonder is het dat ik op 12 november 2026, precies op mijn 51e verjaardag, de geboorte van dit boek bekend mag maken? Negen maanden na de start van het schrijftraject. Ik had het van tevoren niet kunnen bedenken!

'Ik wist niet dat ik een droom had, maar nu komt er wel een droom uit'!

Annemarie Koenen-Manders